Kamica nerkowa jest jedną z chorób układu moczowego. Istotą schorzenia jest występowanie w drogach moczowych nierozpuszczalnych złogów. Powstają one przez wytrącanie się substancji chemicznych określanych jako kamicorodne (fosforany, szczawiany, kwas moczowy, cystyna), których stężenie przekroczyło próg rozpuszczalności. Choroba częściej rozwija się u mężczyzn.

Kamica nerkowa – gdzie boli?

Wyróżnia się cztery rodzaje kamicy nerkowej: cystynową, fosforanową, szczawianową i moczową. Mają one bardzo podobne objawy, a główną cechą różniącą jest skład złogów zalegających w drogach moczowych. Czynnikami ryzyka rozwoju choroby są m.in.: odwodnienia, nawrotowe zakażenia układu moczowego oraz nadmierne stężenie w moczu substancji takich jak: szczawiany, kwas moczowy, fosforany, wapń, cystyna. Początkowo kamica nerkowa może mieć przebieg bezobjawowy. Pierwsze symptomy choroby pojawiają się w momencie, gdy kamienie zablokują przepływ moczu, co skutkuje obrzękiem jednej lub obu nerek. Charakterystycznym objawem kamicy nerkowej jest bardzo silny ból określany jako kolka nerkowa, który pojawia się w okolicy brzucha lub w boku. Dolegliwościom bólowym często towarzyszą: nudności, wymioty, silne parcie na pęcherz, krwiomocz oraz bladość powłok skórnych. U niektórych chorych występuje również spadek ciśnienia tętniczego oraz zapalenie dróg moczowych objawiające się gorączką i dreszczami. Kolka nerkowa jest bólem o dużym nasileniu, dlatego podczas napadu chorzy często zgłaszają się do szpitala.

Kamica nerkowa – jak leczyć?

U większości chorych na kamicę nerkową stosuje się leczenie farmakologiczne, którego celem jest zwalczanie objawów choroby i zahamowanie jej dalszego rozwoju. Najczęściej stosowanymi lekami przeciwbólowymi są niesteroidowe leki przeciwzapalne, czyli NLPZ, do których zalicza się m.in. ketoprofen i naproksen. Zastosowanie znajdują również preparaty działające rozkurczająco na mięśnie gładkie wyścielające drogi moczowe. W przypadkach bardzo silnej kolki nerkowej do leczenia wprowadza się leki opioidowe, czyli narkotyczne. Niekiedy istnieje konieczność wdrożenia leczenia inwazyjnego, inaczej zabiegowego. Zalicza się do niego: litotrypsję pozaustrojową (rozkruszanie złogów pozaustrojowo za pomocą fal elektromagnetycznych), litotrypsję ureterorenoskopową (usuwanie złogów z moczowodu endoskopem, który wprowadza się przez cewkę moczową) oraz nefrolitotrypsję przezskórną (usuwanie złogów z moczowodu lub nerek przy pomocy endoskopu, który wprowadza się przez powłoki brzuszne). Rzadziej stosowaną metodą jest operacyjne usunięcie złogów lub całej nerki.